الزامات اتاق عمل ترکیبی معمولاً بر اساس تصویربرداری، مانند سی‌تی‌اسکن، ام‌آر‌آی، سی‌آر‌ام یا سایر انواع تصویربرداری، که به جراحی آورده می‌شوند، تعیین می‌شود. آوردن تصویربرداری به داخل یا مجاورت فضای جراحی به این معنی است که بیمار نیازی به جابجایی در حین جراحی ندارد و این امر خطر و ناراحتی را کاهش می‌دهد. بسته به طراحی اتاق‌های عمل در بیمارستان‌ها و همچنین منابع و نیازهای آنها، اتاق‌های عمل ترکیبی ثابت یا سیار ممکن است ساخته شوند. اتاق‌های عمل ثابت یک اتاقه حداکثر ادغام را با یک اسکنر ام‌آر‌آی پیشرفته ارائه می‌دهند و به بیمار اجازه می‌دهند در طول اسکن، همچنان بی‌هوش، در اتاق بماند. در پیکربندی‌های دو یا سه اتاقه، بیمار باید برای اسکن به اتاق مجاور منتقل شود که خطر عدم دقت را از طریق جابجایی احتمالی سیستم مرجع افزایش می‌دهد. در اتاق‌های عمل با سیستم‌های سیار، بیمار باقی می‌ماند و سیستم تصویربرداری به آنها آورده می‌شود. پیکربندی‌های سیار مزایای مختلفی مانند انعطاف‌پذیری برای استفاده از تصویربرداری در چندین اتاق عمل و همچنین هزینه‌های کلی پایین‌تر را ارائه می‌دهند، اما ممکن است کیفیت تصویر بالاتری را که یک سیستم تصویربرداری ثابت می‌تواند ارائه دهد، ارائه ندهند.

یکی دیگر از درک‌های اتاق‌های عمل ترکیبی این است که آنها اتاق‌های چند منظوره هستند که برای خدمت‌رسانی به رشته‌های مختلف جراحی طراحی شده‌اند. با انجام عمل‌های پیچیده‌تر، تصویربرداری حین عمل قطعاً آینده جراحی است. اتاق‌های عمل ترکیبی عموماً بر جراحی‌های کم‌تهاجمی و عروقی تمرکز دارند. آنها اغلب توسط بخش‌های مختلف جراحی، مانند عروق و ستون فقرات، به اشتراک گذاشته می‌شوند.

مزایای اتاق عمل ترکیبی شامل اسکن قسمت آسیب‌دیده بدن است که بلافاصله برای بررسی و استفاده در اتاق عمل در دسترس قرار می‌گیرد. این به جراح اجازه می‌دهد تا به عنوان مثال، در یک ناحیه پرخطر مانند مغز با به‌روزترین داده‌ها به عمل خود ادامه دهد.